ეს ამბავი  რამდენიმე წლის  წინ  ჩემს უბანში მოხდა. მახსოვს, სკოლის მოსწავლე ვიყავი,მაგრამ სადმე შეკრებილ უფროსებს    თუ  მოვკრავდი თვალს, ვიცოდი ისინი ისევ  იმ უშვილო წყვილზე საუბრობდნენ,რომლებიც ჩემი სახლის წინ ცხოვრობდნენ და   უკვე რამდენიმე წელი იყო, არ  უჩნდებოდათ  შვილი.   ისინი ლოცვაში  ატარებდნენ დღეებს,მკურნალობდნენ თბილისის ერთ-ერთ წამყვან კლინიკაში, იყვნენ  კეთილი და გულისხმიერი ადამიანები,ამიტომ ერთ მშვენიერ დღეს სასიხარულო ამბავი გაიგეს კიდეც, მალე ...

გადაიარა ეზო… უგზო-უკვლოდ მიდიოდა. სადღაც ყანაში ჩამოჯდა ქვაზე. ერთი ფიქრიც არ ჩნდებოდა თავში… ცალ-ცალკე სიტყვები გაიელვებდნენ ნაპერწლებივით: “ჭადი”, “ბავშვები”, “ხარი”… ისევ ადგა, ჯერ შარა-გზას გაყვა, მერე ორღობეში შეუხვია, დაუძახა ვიღაცამ, მობრუნდა. -გუშინწინ რომ მთხოვე ფქვილი, ღმერთია მოწამე, არ მქონდა; აი დღეს ქე მაქ ცოტა, და ნახევარ ჯამს გაგიზიარებ… ოღონდ არ დამღუპო – იპ პარასკევს უნდა დამიბრუნო. -მომეცი! – მოკლედ მოუჭრა ...