ტერენტი გრანელი, პოეტი, რომელიც  მესამე გზის ძიებაში იყო:“ არა სიცოცხლე, არა სიკვდილი, არამედ რაღაც სხვა“. შეუძლებელია გაეცნო მის პოეზიას და დაუკითხავად არ შემოვიდეს სულში პოეტის აჩრდილი, თუმცა არ შეშინდეთ, ის ხომ ტერენტია, რომელსაც ასე ძალიან უყვარდით, თქვენგან არაფერს ითხოვს, უბრალოდ უნდა, რომ ყოველთვის გახსოვდეთ…. ეშინოდა სიჩუმის, რომელიც დადგა, ეშინოდა ცივი ზამთრის და ვიცი ზამთარიც დადგა… “დადგება ზამთარი… მოვკვდები ღამით, გათენებისას, როდესაც გარეთ ...

„მე რომ გაფრენა არ შემიძლია ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას“…(ტ.გრანელი). პოეტი, რომელიც გამუდმებით ზეცისკენ მიიწევდა, პოეტი, რომელიც გამუდმებით სევდიანი სტრიქონებით გამოირჩეოდა. პოეტმა, რომელმაც საკუთარი ინდივიდუალიზმი ჩადო თითოეულ ლექსში. საოცრად განაწყენდა, როცა გალაკტიონის მიმბაძველობა დააბრალეს . დაწერა კიდეც :“გალაკტიონში არის დემონი და ჩემში უფრო ანგელოზოა“. . . სწორედ ტერენტი გრანელზე შეიძლება ითქვას – ის იყო ადამიანი, რომელიც პოეზიით სულდგმულობდა, თავის სტრიქონებს ფურცელზე ...

„გაზაფხულის საღამოა მშვიდი, ხიდან ხეზე გადაფრინდა ჩიტი…“ დიახ, ეს ტერენტია, მეოცე საუკუნის დასაწყისიდან… და მე, ოცდამეერთე საუკუნის ადამიანს, სატრფო მიკითხავს… ჩვენ ვსეირნობთ გაზაფხულის მშვიდ საღამოს და ვსაუბრობთ ამ სტრიქონების ავტორზე. შემთხვევით არ დავიწყე წერა ტერენტი კვირკველიას სიტყვებით. მე თქვენთვის კარგად ცნობილი ორი ადამიანის, ტერენტი გრანელისა და ალექსანდრე ყაზბეგის ლეგენდებად ქცეული სიყვარულის შესახებ გიამბობთ. ძნელია, გერქვას პოეტი, ანდა იყო ყაზბეგი და ...