80 წელს გადაცილებული იქნებოდა ბებო, როცა პირველად ვნახე, ხალხმრავალ ადგილას იჯდა და მოწყალებას ითხოვდა. მოხუცები ხომ რაღაცით ჰგვანან ერთმანეთს, ხოდა ისიც ჩემს მონატრებულ ბებიას მაგონებდა, რომელსაც იშვიათად ვნახულობდი შორეულ სოფელში. საოცრად კეთილი ჩანდა. მის პატარა, შავ თვალებში, მუდამ თბილი ცეცხლი ენთო და როცა ვინმე ეხმარებოდა “ღმერთმა გამრავლოთ შვილო, გაბედნიეროთ, გაგახაროთო” დიდხანს და უშურველად იმეორებდა. მისი სიტყვები მეც მათბობდა, მჯეროდა თუკი ...