ვფიქრობ და მწარედ მეღიმება, როგორი ეგოისტები და უგუნურები გავხდით ადამიანები. სამყარო დიდ “ზომბილენდს” დაემსგავსა, სადაც ადამიანები უმისამართოდ და უმიზნოდ დაეხეტებიან. ფაქტია,რომ არ ვიცით რა გვინდა. ბევრი ფიქრიც არ გვსურს, უბრალოდ გვეზარება. თავი რაზე ავიტკიოთ – ისედაც ხომ გვტკივა, არა? სადაც შედეგია მიზეზიც იქაა: საყვარელ ადამიანებს ვკარგავთ და მარტოობის გვეშინია. სიყვარულს ვეძებთ და ურთიერთობის კომპლექსი და ეჭვი გვივსებს თვალებს. ჰო მართლა, ...