ლევ ტოლსტოი წერდა: ”ქვეყნად იმდენი აზრი არსებობს, რამდენი გონებაცაა და იმდენივე სახის სიყვარული, რამდენი გულიცაა ამ ქვეყანაზე.” თუმცა ამდენი სახის სიყვარულს ერთი რამ, შეყვარებული გული აერთიანებს. და, მიუხედავად იმისა, რომ ყველას სხვადასხვაგვარად გვიყვარს, მაინც ერთსა და იმავე საფეხურებს გავდივართ. ყველა კვლევა, დასკვნა, დებულება, არგუმენტი სიყვარულის შესახებ აზრს კარგავს, როცა ”მეხრე ცაზე დაფრინავ”, როცა თვალებიდან სხივებს აფრქვევ, როცა არაფრისმომცემი ლაპარაკის ნაცვლად ...

„გაზაფხულის საღამოა მშვიდი, ხიდან ხეზე გადაფრინდა ჩიტი…“ დიახ, ეს ტერენტია, მეოცე საუკუნის დასაწყისიდან… და მე, ოცდამეერთე საუკუნის ადამიანს, სატრფო მიკითხავს… ჩვენ ვსეირნობთ გაზაფხულის მშვიდ საღამოს და ვსაუბრობთ ამ სტრიქონების ავტორზე. შემთხვევით არ დავიწყე წერა ტერენტი კვირკველიას სიტყვებით. მე თქვენთვის კარგად ცნობილი ორი ადამიანის, ტერენტი გრანელისა და ალექსანდრე ყაზბეგის ლეგენდებად ქცეული სიყვარულის შესახებ გიამბობთ. ძნელია, გერქვას პოეტი, ანდა იყო ყაზბეგი და ...

ეს უწყინარი, ჩვეულებრივი ფრაზა სინამდვილეში დიდი ენერგეტიკის მატარებელი სიტყვებია, რომელთაც ჩვენს ყოველდღიურობაში იშვიათად თუ გაიგონებთ. იმ ორიოდე ნაცნობის პოვნაც გაგიჭირდებათ, რომელთა ცხოვრებაში მამაშვილური საუბრები სასიამოვნო აუცილებლობად დამკვიდრებულა. ახალს არაფერს ვიტყვი, თუ კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ, რომ მამათა და შვილთა შორის ბრძოლა, რომელიც, ძირითადად, იდეურ ხასიათს ატარებს, კვლავაც აქტუალურია და კაცობრიობის ზრდა-განვითარებასთან ერთად იცვლება და ”ვითარდება”. უამრავი კარგი და ცუდი სიურპრიზით, საერთო ...

გოთი, რეპერი, ემო, მეტალისტი, ჰიპი, ბაიკერი… გასულმა  საუკუნემ სხვადასხვა დაჯგუფებითა თუ სუბკულტურის ჩამოყალიბებით ადამიანთა ნაწილს თავსატეხი, ნაწილს კი  თვითგამოხატვის იმპულსური ქმედებებისკენ უბიძგა.  ამ უკანასკნელთ ერთი რამ,  ცხოვრების  განსხვავებული სტილი აერთიანებთ. როგორ უყურებს მათ საზოგადოება? ერთ ნაწილს   მათი ესმის, თუმცა ამ ინტერესს არ იზიარებს. მეორე ნაწილს მათი ესმის და ებმება თამაშში.  ან არ ებმება, მაგრამ თვალს ადევნებს. მესამე ნაწილი მათი ქმედებებისადმი ...

კვირის ნანატრი დასვენების დღე. . . ჯერ არც კი გათენებულა, ეზოში ბავშვების გადაძახილები კი იმაზე უფრო მალე გაფხიზლებს, ვიდრე წარმოიდგენდი. გგონია, პატარებმა შეთქმულება სწორედ შენ წინააღმდეგ მოაწყეს, პირველ შეძახილს მჭახე ხმა აქვს, მეორე ძილს არ გაცდის, მერე ბრაზობ, ბრაზობ და უცებ ხვდები, რომ შენც ბავშვობაში ბრუნდები. გახსენდება, როგორ გეგმავდით წინა ღამეს თამაშებს ისე, რომ არასოდეს გიფიქრიათ სამსახურიდან დაბრუნებულ უფროს ძმებზე, ...